بمناسبت انتشار کتاب جدید خانم ملالی جویا بنام‌ «زنی در بین جنگسالاران»

عصر نو، ۱۶ اسفند ۱۳۸۸ - ۰۷ مارس ۲۰۱۰
برگردان: ناهید جعفرپور

ملالی جویا نویسنده زن افغان و فعال اجتماعی صدای افغانستان پنهان است. صدای مقاومت افغانستان. صدای افغانستانی که چریک هایش برای حقوق بشر و دمکراسی و استقلال مبارزه می کنند. صدای مبارزان افغانی ئی که تحت حکومت رژیم خشن کرزی که از سوی آمریکا پشتیبانی می گردد، هیچ راء ای ندارند.

ملالی جویا مورد سوء قصد های فراوان قرار گرفته است. ملالی را بخاطر اینکه علنا از حقوق زنان افغان و همچنین بیرون رفتن آمریکائی/کانادائی ها و بیرون رفتن تمامی نیروهای نظامی مسلح ناتو دفاع می کند، می خواهند بقتل برسانند. وی اعتقاد دارد که تمامی انسانها در افغانستان ـ بخصوص زنان ـ باید برای حقوق پایه ای شان (حق آموزش، بهداشت، کنترل بر زندگی و جسم خویش) مبارزه نموده و در این راه خود را سازماندهی کنند. به نظر ملالی آنها در این امر تنها زمانی موفق خواهند شد که اشغالگران خارجی از افغانستان بیرون بروند.

کانال های مختلف تلویزیون هالند پر از صدا و تصویر جویا بود.

اترخت، استقلال، ۱۳۸۸/۱۲/۱۶هـ ش - ۲۰۱۰/۳/۷م

بروزهای ۱۷ و ۱۸ فبروری ۲۰۱۰ کشور هالند میزبان ملالی جویا بود. کتاب "زنی میان جنگسالاران" که بازگو کنندۀ زندگی، پیکار ونظریات جویاست توسط یکی از مطابع ترقی پسند هالند با قطع وصحافت زیبا به چاپ رسیده بود بتاریخ ۱۸ فبروری در شهر امستردام در حالیکه عدۀ از خبرگان فرهنگی، اجتماعی و سیاسی هالند حضور داشتند معرفی گردید. سخنرانی جویا درین محفل حاضرین را واداشت تا بپا برخیزند وبرای جویا، این پیک عدالتخواهی وسمبول آزادی بیان کف بزنند. آنشب سخن از جویا و کتابش بود و نویسندگان و سایر شخصیتهای حاضر در کنفرانس میخواستند از این شیرزن افغان بشنوند و از لحظات که با او دارند استفادۀ اعظمی کنند.

ملالی جویا: انقیاد طلبی و تسلیم طلبی جامعه را بشدت رنج میدهد

ن. پیمان، استقلال، ۱۳۸۸/۱۱/۲۹هـ ش مطابق ۲۰۱۰/۲/۱۸م

بتاریخ چاردهم فبروری به اساس دعوت کمیته جنبش زنان افغانستان ملالی جویا در شهر هامبورگ آمده و در جلسه ی اشتراک ورزید که به افتخار وی، جنبش زنان افغانستان برگزار نموده بود. این جلسه که از ساعت سه بعد ازظهر شروع شد، تا ساعت شش وسی شام ادامه یافت. به گفته برگزار کنندگان این جلسه بنابر یک سلسله مشکلات تخنیکی موفق نشدند که اعلامیه ها و پوستر های این مراسم را به وقت معین در شهر هامبورگ پخش نمایند. این سبب شده بود که اکثریت افغانها ی شهر هامبورگ از برگزاری این جلسه اطلاع نیابند. نکته دیگر اینکه تعداد زیادی از هموطنان ما نسبت به وضع جوی خراب قبلا عدم شرکت شان را به برگزار کنندگان جلسه اطلاع داده بودند. ولی بازهم تعداد زیادی از هموطنان ما و آلمان ها، از شهر هامبورگ وشهر های نزدیک آن در جلسه شرکت جسته و حمایت شان را از مبارزات ملالی جویا اعلام داشتند.

ترقی خواهان و فعالین خط‌ های مختلف فکری، میتوانند یک ماخذ عالی و همچنان مایه الهام شگرف و حتی امید شان را در کتاب تازه منتشر شده‌ی ملالی جویا در‌یابند.

لچیدامیلیو (LICHI D’AMELIO)، انترنیشنل سوشلست رویو، شماره ۶۹، جنوری و فبروری ۲۰۱۰

وقتی سخن از افغانستان به میان می آید، مشکل است تصور کرد که هنوز کوچکترین نور امیدی در آنجا باقی مانده باشد. اگر سی سال گذشته را در نظر گیریم، نشانی از پایان دوران تجاوز، اشغال، جنگ، مصیبت و خیانت دیده نمی‌شود.

با فرا رسیدن هشتمین سال اشغال امریکا و ناتو و با اعلام بارک اوباما مبنی بر افزایش نیروهای امریکا، ترقی خواهان و فعالین خط‌ های مختلف فکری، میتوانند یک ماخذ عالی و همچنان مایه الهام شگرف و حتی امید شان را در کتاب تازه منتشر شده‌ی ملالی جویا در‌یابند.

جویا که بیشترین دوران طفولیت‌اش را در کمپ‌های مهاجرین ایران و پاکستان گذرانده است، شاید نام آشنا برای کسانی باشد که وقایع افغانستان را از ۲۰۰۵ بدینسو دنبال کرده اند.

در سال ۲۰۰۵ او طی یک کمپاین وسیع کاندید عضویت پارلمان افغانستان شد تا انتقادات صریحش را از جنگسالارانی که به کمک حامیان امریکایی شان، افغانستان را به خاک و خون یکسان ساختند، ابراز دارد.

مصاحبه با ملالی جویا

مهدی حسن، مجله نیو ستیتسمن، ۲۹ جنوری ۲۰۱۰
مترجم: فریدون رسولی

چه خاطره از گذشته به یاد دارید؟

چهار روزه بودم که کودتای ۲۷ اپریل (۷ ثور) بوقوع پیوست و رژیم دست نشانده روسیه به قدرت رسید (در سال ۱۹۷۸). یکی از قدیمی ترین خاطره های من چسبیدن به پای مادرم هنگام تلاشی خانه ما توسط پولیس بود، که در جستجوی پدرم بودند. آنها تمام خانه را زیر و رو کردند تا مدارکی دریافت نمایند، روک های میز را پالیدند و حتی به پاره کردن دوشک ها و بالش های ما پرداختند.

آیا شما هنوز هم آرزوی بازگشت به پارلمان افغانستان را دارید؟

بلی، من برای تعلیق غیر قانونی خود به محکمه اعتراض کرده ام، اگر چه درین دو سال هیچ پیشرفتی صورت نگرفته است. دوسیه من توسط «اتحادیه بین الپارلمانی» نیز تعقیب می گردد، اما آنان نیز از وعده های میان تهی پارلمان افغانستان بیزار شده اند.

او منتقد بی‌پروا و صریح‌اللهجۀ بنیادگرایانی است که زنان مملکتش را مطیع خود می‌کنند. اکنون وی را در سطح بین‌المللی صدایی برای افغانستان مستقل می‌شناسند

نوشته Andrew Oxford، لوموند دیپلماتیک، دسامبر ٢٠٠٩
برگردان: نرمین براهنی و فریبرز فرشیم

ملالی جویا تنها ۳۲ سال دارد، ولی در تبعید بوده؛ یک پناهنده، معلم دختران در افغانستان دورۀ طالبان. ولی او اکنون جوان‌ترین عضو مجلس این کشور است، با این حال همچنان در حال گریز است و به مرگ تهدید می‌شود.

افغانستان کشوری است جوان که جدال ‌های کهنه آن را ویرانه کرده است. البته اشارۀ ما به دولت جدید که پس از حملۀ سال ۲۰۰۱ خلق شد (یا به جنگ‌های خشن بین ‌قبیله‌ای که تا هزارۀ کنونی ادامه یافته) نیست. جوانی این ملت یک حقیقت آماری است که در گزارش‌های سازمان ملل و بانک جهانی ثبت و سپس دفن شده است: ۶۰ در صد از این ملت زیر ۲۵ سال دارد و بسیاری نیز بیش از این عمر نمی‌کنند. (۱)

نزدیک به یک دهه از زمانی که نیروهای ناتو، به رهبری آمریکا، افغانستان را [ به اصطلاح] «آزاد» کردند، گذشته است. اما در قبال اشغال کشور، پرداخت بیلیون‌ها دلار کمک مالی و کشته شدن هزاران نظامی و غیرنظامی چیزی عاید آن نشده است. چندان صدایی از اکثریت جوان مملکت شنیده نمی‌شود. گفتگوهای سیاسی در کابل، آیندۀ این جوانان را نادیده می‌گیرد. این چیزی است که در تسلط افراد مظنون همیشگی، بوروکرات ‌های ریشو و مبلغان جنگ‌های کهنه قرار دارد.

ملالی جویا به درستی خیانت روشنفکران قومگرا را برضد یکپارچگی افغانستان کمتر از خیانت امریکا و ایران و پاکستان ارزیابی نمیکند.

پسرلی سرور، استقلال، ۱۹ دسامبر ۲۰۰۹

تا کنون در باره ملالی جویا و نظرات و مواضع او فراوان نوشته اند چه نویسندگان داخلی و چه خارجی. بدون تردید نوشتن درباره "شجاع ترین زن افغانستان"، این "خروش خشم و نفرت مردم افغانستان علیه بنیادگرایان و اربابان خارجی آنان"، به قول جان پلجر "قهرمان زن افغانستان"، و کاندید نوم چامسکی برای نوبل صلح، هنوز ادامه خواهد یافت چرا که از ضرورتی تاریخی بر میخیزد. خون افغانستان از چنگال امریکا و متحدان اروپایی و بنیادگرایان مختلف فرو می‌چکد ولی یگانه صدای علنی، نافذ، پرشور، صریح و جهانی در این میان از ملالی جویاست که نه فقط سلطه‌طلبی امریکا و متحدان و موش و پشک بازی آنها با نوکران بنیادگرای شان را هدف قرار میدهد بلکه مبارزه برای نیل به استقلال و دموکراسی در افغانستان را از مبارزه‌ی قاطع با طالبان و "جبهه ملی" و خیانت پیشگان "ائتلاف شمال" و پرچمی و خلقی جدا ناپذیر میداند. به همین جهت، ملالی جویا بین جنبش های ضد جنگ و ترقیخواه در سراسر جهان از حیثیت و محبوبیت بی‌نظیری برخوردار است که به هر فرد آگاه و شرافتمند افغانستان دلگرمی و غرور میبخشد؛ و باز به همین جهت است که در معرض کین توزی و حملات رذیلانه‌ی بنیادگرایان و روشنفکران عملا چاکر بنیادگرایان و امریکا قرار دارد.

از شش سال بدینسو ملالی جویا به مثابه خروش مردم «پابرهنه» افغان خواب جنایتکاران را نآرام ساخته است.

هاشم رستمی، کابل پرس، ۱۶ دسامبر ۲۰۰۹

در ماه دسامبر ۲۰۰۳ در زیر بال امریکا و متحدانش تمامی قاتلان و برباد دهندگان وطن ما زیر یک سقف جمع شده بودند تا در یک لویه جرگه مسخره و فرمایشی گویا برای افغانستان قانون اساسی بسازند. افرادی گرد هم آمده بودند که سالها مسبب رنج، قتل، غارت،‌ بربادی و سیهروزی مردم ما بوده و حال یکشبه زیر سایه «انکل سام» دموکرات شده و هرکدام میخواستند در لباس فرشته های صلح خود را بر مردم ما و جهان بقبولانند.

هر افغان باوجدان و دردمند با دیدن به بازی گرفته شدن مردم و وطن ما بوسیله مشتی عناصر خاین و جنایتکار در این لویه جرگه بدون تردید مالامال از خشم میشد، اما درین میان تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۰۳ بود که دختر جوانی از ولایت فراه که روزها برای بدست آوردن نوبت تلاش نموده بود، موقع یافت تا به پای مایکروفون رفته صدای دادخواهی ملتش را فریاد کند.

این دختر مبارز ملالی جویا بود که با سخنرانی دو دقیقه‌ای اش این روز را به نامش در اوراق تاریخ وطن ما رقم زد، بغض و کینه میلیونها تن از مردم رنجدیده ما را نمایندگی کرد و شجاعانه ماهیت خاینانه این لویه جرگه جنگسالاران و وطنفروشان را نه تنها در سطح کشور بلکه در سراسر جهان برملا ساخت. امروز وقتی سخن از لویه جرگه قانون اساسی به میان آید تنها چیزی به یادمانی از آن که در گوشها نجوا میکند ندای خروشان ملالی جویاست که گفت «... آزموده‌ را آزمودن‌ خطاست‌. به‌ نظر من‌ اینان بايد محاكمه‌ ملی‌ و بين‌المللی‌ شوند، اینان را مردم‌ ما اگر ببخشند، مردم‌ پابرهنه‌ افغان‌، تاريخ‌ هرگز نمی‌بخشد. اينها ثبت‌ تاريخ‌ كشور ما هستند.»

کوشش دو چندان خانم عزیز بر اینست که پرده‌ای ضخیم به روی جنایات جهادی های بیمایه‌ای چون احمدشاه مسعود، سیاف، ربانی ، حکمتیار و مزاری و دوستم بکشد

نعمت الله ترکانی، کابل پرس، ۹ دسامبر ۲۰۰۹

درین هفته در سایت «خاوران» دو نوشتۀ پر از عقده و سرپا مبتذل به قلم فرشته حضرتی و جوانی به نام علی میثم نظری به نشر رسیده. این جوان میثم که خیال میشود از بچه خوانده های فوزیه کوفی است تا توانسته دشنام های بی مورد به ملالی جویا حواله نموده و گفته های بی سر و ته جنگسالاران جهادی را تکرار کرده و در نوشتۀ بی مایه اش چیز تازۀ ندارد. ولی خانم فرشته حضرتی گویا چیز تازۀ را بنام اندیشه فقیر ملالی جویا طرح نموده است که قابل بحث است.

خانم حضرتی اینرا قبول دارد که ملالی جویا نام شناخته شده‌ای در میان مردم افغانستان و رسانه های بین‌المللی دارد و به شهرت جهانی رسیده است. او همچنان اشاره‌ای دارد به لویه جرگه و سخنان ملالی جویا و خشم رهبران جهادی؛ و علت فروکش کردن خشم رهبران جهادی را به خواست زلمی خلیلزاد ارتباط داده است. فرشته جان اقرار میکند که اگر وساطت زلمی خلیلزاد نمیبود ملالی جویا حتی به موطن اصلی‌اش ولایت فراه هم نمیرسید یعنی که لزومن باید ترور و سر به نیست میشد چه رسد به اینکه از همین ولایت کاندید پارلمان و نمایندگی مردمش را در پارلمان بدست آورد.

ملالِی میگوید: یکبار دیگر آمریکا برای حفظ منافع استراتژیک خودش کشور ما را مورد سو استفاده قرار داده است

سارا نیکو، روشنگری، ۲۵ نوامبر ۲۰۰۹

بدون شک نام ملالِی جویا، زن جوانی از سرزمین جنگ زده افغانستان، با تاریخ معاصر مبارزه و مقاومت مردم دلیر افغانستان بر علیه بنیادگرایان اسلامی و بر علیه اشغالگران امپریالیستی، عجین شده است. "زنی در میان جنگ سالاران" اسم کتابی است که اخیراً توسط او به زبان انگلیسی نوشته شده و توسط انتشارات "اسکریبنر" به چاپ رسیده است. در روز اول نوامبر سال جاری نیز مراسمی برای معرفی این کتاب در شهر واشنگتن بر پا شد. آن چه در زیر آمده است توضیحات من در مورد نشست مذکور و هم چنین در مورد محتوای کتاب فوق الذکر می باشد.

در روز اول نوامبر فرصتی شد تا با ملالِی جویا در مراسمی که به مناسبت انتشار کتابش با نام "زنی در میان جنگ سالاران" در واشنگتن بر پا شده بود از نزدیک آشنا شوم. در این مراسم، اکثراً انسان های مترقی و مخالف جنگ و فعالین حقوق بشری آمریکایی شرکت داشتند. کسانی در آنجا حضور داشتند که خود سالهاست بر علیه تجاوز و جنگ خانمان برانداز آمریکا و ناتو در افغانستان و عراق به اشکال مختلف مبارزه کرده اند. با این که اکثر آنها با مضمون نشست آشنائی ذهنی داشتند اما واضح بود که جمعیت حاضر با دقت به سخنان ملالِی جویا گوش می دادند. به سخنان زن جوانی که درد های فراوانی که در سی سال گذشته بر افغانستان رفته و می رود را به زبان انگلیسی برای آن ها باز گو میکرد و گوشه هائی از ستم های وارده به مردم افغانستان را برای همه به تصویر می کشید.